Λίγες ώρες με χωρίζουν από την πολυπόθητη συνάντηση μου με τις πολυσυζητημένες πανελλήνιες . Παράξενο συναίσθημα. Τα ποσοστά του άγχους είναι ακόμη σε χαμηλά επίπεδα και ευελπιστώ να παραμείνουν ως έχουν.
Αξιοπερίεργο είναι το κλίμα που επικρατεί. Εγώ κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους παρέα με τη γνωστή φράση “υπομονή λίγες μέρες έμειναν ακόμα” ενώ στον έξω κόσμο, φασίστες μαχαιρώνουν μετανάστες γιατί έτυχε να περνούν στο διάβα τους, ένας χαρακτηρισμένος “τρομοκράτης” νεκρός με χιλιάδες άλλους ανθρώπους να ζητωκραυγάζουν για την εν ψυχρό δολοφονία του και μία Ελλάδα που παίζει μονόπολη με νησιά στις “αγορές”.
Η εύλογη ερώτηση θα ήταν : “γιατί θα μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό γι’ αυτό;” , παρόλ’ αυτά αυτός ο αποκλεισμός έχει αρχίσει να καταντά εκνευριστικός.
Ίσως τελικά απλά να αναζητώ αφορμές για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ποια είναι η πραγματικότητα που θα κληθώ να αντιμετωπίσω έξω απ’ το κλουβί μου.
Εδώ και επανάσταση να γίνει σαν εξεταζόμενος πανελληνίων οφείλεις να τηρήσεις ρητά το πρόγραμμα προσπαθώντας να παρηγορήσεις τον εαυτό σου επαναλαμβάνοντας “σε περιμένει ολόκληρο καλοκαίρι”
Το αστείο είναι ότι μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, σε δύο εβδομάδες θα ξαναρχίσω να ζω!
Εντάξει υπερβάλλω λίγο, αλλά τι ωραία που ακούγεται!
Ναι και βγήκα , και διασκέδασα κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς άλλα πάντοτε με την συνείδηση μου να μου ψιθυρίζει ότι αύριο έχω (θα σας εκπλήξω) διάβασμα.
Σε βραχύ χρονικό διάστημα λοιπόν, θα βγω πάλι σε μία κοινωνία όμως με διαφορετικά δεδομένα τώρα. Πλέον θα κατέχω το ταμπελάκι του φοιτητή (μην ξεχνάμε τη λατρεία αυτής της κοινωνίας να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους).
Είναι τόσα πολλά με τα οποία θέλω να ασχοληθώ, τόσες βλέψεις για την επερχόμενη ελευθερία που φοβάμαι μην ξεχάσω κάποιο.
Α! Ξέχασα διανύουμε οικονομική κρίση. Η ανεργία με περιμένει στη γωνία να αναλάβουμε μαζί την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Τι όμορφο. Μετά από μία χρονιά θυσιών να ακούς ότι οφείλεις να καταβάλεις κι άλλες θυσίες καθώς “Μαζί τα φάγαμε”. Τι κρίμα!
“Δεν πειράζει προσπάθησε να περάσεις όσο το δυνατόν καλύτερα και τα υπόλοιπα μην τα σκέφτεσαι!”
Ναι γιαγιά… Ή μήπως ναι αγαπητό μου σύστημα;
Αξιοπερίεργο είναι το κλίμα που επικρατεί. Εγώ κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους παρέα με τη γνωστή φράση “υπομονή λίγες μέρες έμειναν ακόμα” ενώ στον έξω κόσμο, φασίστες μαχαιρώνουν μετανάστες γιατί έτυχε να περνούν στο διάβα τους, ένας χαρακτηρισμένος “τρομοκράτης” νεκρός με χιλιάδες άλλους ανθρώπους να ζητωκραυγάζουν για την εν ψυχρό δολοφονία του και μία Ελλάδα που παίζει μονόπολη με νησιά στις “αγορές”.
Η εύλογη ερώτηση θα ήταν : “γιατί θα μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό γι’ αυτό;” , παρόλ’ αυτά αυτός ο αποκλεισμός έχει αρχίσει να καταντά εκνευριστικός.
Ίσως τελικά απλά να αναζητώ αφορμές για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ποια είναι η πραγματικότητα που θα κληθώ να αντιμετωπίσω έξω απ’ το κλουβί μου.
Εδώ και επανάσταση να γίνει σαν εξεταζόμενος πανελληνίων οφείλεις να τηρήσεις ρητά το πρόγραμμα προσπαθώντας να παρηγορήσεις τον εαυτό σου επαναλαμβάνοντας “σε περιμένει ολόκληρο καλοκαίρι”
Το αστείο είναι ότι μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, σε δύο εβδομάδες θα ξαναρχίσω να ζω!
Εντάξει υπερβάλλω λίγο, αλλά τι ωραία που ακούγεται!
Ναι και βγήκα , και διασκέδασα κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς άλλα πάντοτε με την συνείδηση μου να μου ψιθυρίζει ότι αύριο έχω (θα σας εκπλήξω) διάβασμα.
Σε βραχύ χρονικό διάστημα λοιπόν, θα βγω πάλι σε μία κοινωνία όμως με διαφορετικά δεδομένα τώρα. Πλέον θα κατέχω το ταμπελάκι του φοιτητή (μην ξεχνάμε τη λατρεία αυτής της κοινωνίας να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους).
Είναι τόσα πολλά με τα οποία θέλω να ασχοληθώ, τόσες βλέψεις για την επερχόμενη ελευθερία που φοβάμαι μην ξεχάσω κάποιο.
Α! Ξέχασα διανύουμε οικονομική κρίση. Η ανεργία με περιμένει στη γωνία να αναλάβουμε μαζί την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Τι όμορφο. Μετά από μία χρονιά θυσιών να ακούς ότι οφείλεις να καταβάλεις κι άλλες θυσίες καθώς “Μαζί τα φάγαμε”. Τι κρίμα!
“Δεν πειράζει προσπάθησε να περάσεις όσο το δυνατόν καλύτερα και τα υπόλοιπα μην τα σκέφτεσαι!”
Ναι γιαγιά… Ή μήπως ναι αγαπητό μου σύστημα;
