Σήμερα είμαι και εγώ πλέον ένας ενήλικας. Ναι έκλεισα τα 18 που με τόση λαχτάρα περίμενα τα τελευταία 18 χρόνια (κι όμως). Τώρα επιτέλους είμαι και εγώ πολίτης αυτής της χώρας! Έχω πολιτικά δικαιώματα , δικαίωμα ψήφου , πλέον δεν είμαι ο επιπόλαιος νέος . Τώρα μπορούν να με ακούσουν…
Ποιοί όμως? Όλοι τους είναι με βουλωμένα αυτιά.. Φοβούνται τώρα τις λέξεις και όχι τις πράξεις. Ποτέ μην αναφερθείς με τον όρο “καπιταλισμός”… θεωρείσαι απόλυτος! Φυσικά ουδείς λόγος για τον “κομουνισμό”. Στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθείς να σε κυνηγάει ένας παππούς με την κατσούνα στολίζοντας σε με χριστοπαναγίες. Για την αναρχία ούτε καν να το σκεφτείς. Αναρχία ίσον τρομοκρατία σήμερα σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση. Σίγουρα στο άκουσμα αυτής της τρομερά υποχθόνιας λέξης που σπέρνει παντού τον πανικό θα δεις χλωμά πρόσωπα γεμάτα αμφιβολία προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αλλάξουν θέμα. Έτσι γεννάτε το εύλογο ερώτημα που έχει απασχολήσει τα μεγαλύτερα μυαλά τις φιλοσοφίας “Και τότε ΤΙ?”
Τότε έχουμε να επιλέξουμε μέσα από μια μεγάλη γκάμα πολιτικών κομμάτων (ακόμα και κινημάτων!) όπως παΣΟΚ, Νέα δημοκρατία, ΚΚΕ, Λάος , κόμματα δίχως απαραίτητο ιδεολογικό υπόβαθρο. Ολόκληρο σοσιαλιστικό κίνημα ,ούτε καν κόμμα , και κατάφερε να φέρει τον πιο ακραίο καπιταλιστικό σύστημα, επίτευγμα που ακόμα και τα πιο δεξιά μυαλά θα ζήλευαν.
Πλέον οι λέξεις έχουν χάσει το πραγματικό νόημα τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι συντηρητικές παρατάξεις σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης έχουν μέσα στην ονομασία της παράταξης τους τη λέξη Δημοκρατία. Πόσο γλυκά ηχεί αυτή η λέξη! Δημοκρατία ίσον ισότητα, ελευθερία, ισονομία!
“Ανακοίνωση ,ανακοίνωση. Παρακαλείτε ο ντεντέκτιβ Κλουζό να διερευνήσει την ύπαρξη των παραπάνω αξιών στη σύγχρονη Ευρώπη” (πιο εύκολο φαίνεται να βρει τον ροζ πάνθηρα)
Έτσι λοιπόν γαλουχήθηκαν οι Έλληνες με πολιτική συνείδηση που φτάνει στα όρια των αποχρώσεων του πράσινου και του μπλε. Αυτές οι δύο αποχρώσεις έφεραν εμένα και τη χώρα μου σ’ αυτό το αδιέξοδο. Εσείς με τις θαυμαστές επιλογές σας είστε που τώρα στέκεστε απέναντι μου και μου καταλογίζετε τα δικά σας λάθη. Μήπως να γίνω και εγώ ένας ψηφοφόρος πρόβατο με το ηλίθιο επιχείρημα “αν δεν ψηφίσω Παπανδρέου ή Σαμαρά τότε ποιόν? Την Παπαρήγα ή τον Τσίπρα? Φτου φτου φτου μακριά από εμάς”
Φυσικά το ενδεχόμενο να ασκήσεις τα πολιτικά σου δικαιώματα πέρα απ’ το δικαίωμα ψήφου δεν το εξετάζει κανένας. Όλοι μέσα σε τέσσερις τοίχους βομβαρδίζονται από τα δελτία των 8 με σάπια λόγια και όταν έρθει η “ευλογημένη” στιγμή της κάλπης, η ύψιστη εκδήλωση της δημοκρατίας, νιώθουν περήφανοι που έκαναν τη σωστή επιλογή.
“ Ακολουθεί δήλωση απ’ τον κυρίαρχο λαό : Μπέεεε”
Όχι μην αντιδράς, σου καταργούν κάθε εργατικό δικαίωμα άλλα είναι για το καλό σου. Βέβαια μπορεί να μην απολαύσεις εσύ τους καρπούς των κόπων και των θυσιών σου, ούτε τα παιδιά σου… και τώρα που το ξανασκέφτομαι ούτε τα δισέγγονα σου άλλα μην ξεχνάς ότι μαζί τα φάγαμε.
Ακόμα και αν αυτό το τελευταίο επιχείρημα είχε λογική ο απλός νους θα ήθελε και την αντίστοιχη συνέχεια… άρα μαζί θα τα πληρώσουμε!
Δυστυχώς η λογική εκλείπει. Τα φούμουρα πουλιούνται σε τιμές ευκαιρίας και ένας ολόκληρος λαός αγωνιεί για την τύχη του.
Ένας λοιπόν ακραίος νέος σαν και εμένα που μόλις έχει κλείσει τα 18 και βλέπει γύρω του ένα γλέντι αισχροκέρδειας να έχει χρεωθεί στο μέλλον του το μόνο που έχει να προτείνει είναι σκέψη, αμφιβολία , κανένα συμβιβασμό για ότι αφορά την ατομική και συλλογική ελευθερία και εποικοδομητικό διάλογο. Για τα παραπάνω οι προηγούμενες γενιές εύκολα με χαρακτηρίζουν απόλυτο και αιθεροβάμον.
Ίσως τελικά φτάσαμε στο σημείο να φαίνεται ακραία η λογική.
Ποιοί όμως? Όλοι τους είναι με βουλωμένα αυτιά.. Φοβούνται τώρα τις λέξεις και όχι τις πράξεις. Ποτέ μην αναφερθείς με τον όρο “καπιταλισμός”… θεωρείσαι απόλυτος! Φυσικά ουδείς λόγος για τον “κομουνισμό”. Στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθείς να σε κυνηγάει ένας παππούς με την κατσούνα στολίζοντας σε με χριστοπαναγίες. Για την αναρχία ούτε καν να το σκεφτείς. Αναρχία ίσον τρομοκρατία σήμερα σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση. Σίγουρα στο άκουσμα αυτής της τρομερά υποχθόνιας λέξης που σπέρνει παντού τον πανικό θα δεις χλωμά πρόσωπα γεμάτα αμφιβολία προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αλλάξουν θέμα. Έτσι γεννάτε το εύλογο ερώτημα που έχει απασχολήσει τα μεγαλύτερα μυαλά τις φιλοσοφίας “Και τότε ΤΙ?”
Τότε έχουμε να επιλέξουμε μέσα από μια μεγάλη γκάμα πολιτικών κομμάτων (ακόμα και κινημάτων!) όπως παΣΟΚ, Νέα δημοκρατία, ΚΚΕ, Λάος , κόμματα δίχως απαραίτητο ιδεολογικό υπόβαθρο. Ολόκληρο σοσιαλιστικό κίνημα ,ούτε καν κόμμα , και κατάφερε να φέρει τον πιο ακραίο καπιταλιστικό σύστημα, επίτευγμα που ακόμα και τα πιο δεξιά μυαλά θα ζήλευαν.
Πλέον οι λέξεις έχουν χάσει το πραγματικό νόημα τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι συντηρητικές παρατάξεις σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης έχουν μέσα στην ονομασία της παράταξης τους τη λέξη Δημοκρατία. Πόσο γλυκά ηχεί αυτή η λέξη! Δημοκρατία ίσον ισότητα, ελευθερία, ισονομία!
“Ανακοίνωση ,ανακοίνωση. Παρακαλείτε ο ντεντέκτιβ Κλουζό να διερευνήσει την ύπαρξη των παραπάνω αξιών στη σύγχρονη Ευρώπη” (πιο εύκολο φαίνεται να βρει τον ροζ πάνθηρα)
Έτσι λοιπόν γαλουχήθηκαν οι Έλληνες με πολιτική συνείδηση που φτάνει στα όρια των αποχρώσεων του πράσινου και του μπλε. Αυτές οι δύο αποχρώσεις έφεραν εμένα και τη χώρα μου σ’ αυτό το αδιέξοδο. Εσείς με τις θαυμαστές επιλογές σας είστε που τώρα στέκεστε απέναντι μου και μου καταλογίζετε τα δικά σας λάθη. Μήπως να γίνω και εγώ ένας ψηφοφόρος πρόβατο με το ηλίθιο επιχείρημα “αν δεν ψηφίσω Παπανδρέου ή Σαμαρά τότε ποιόν? Την Παπαρήγα ή τον Τσίπρα? Φτου φτου φτου μακριά από εμάς”
Φυσικά το ενδεχόμενο να ασκήσεις τα πολιτικά σου δικαιώματα πέρα απ’ το δικαίωμα ψήφου δεν το εξετάζει κανένας. Όλοι μέσα σε τέσσερις τοίχους βομβαρδίζονται από τα δελτία των 8 με σάπια λόγια και όταν έρθει η “ευλογημένη” στιγμή της κάλπης, η ύψιστη εκδήλωση της δημοκρατίας, νιώθουν περήφανοι που έκαναν τη σωστή επιλογή.
“ Ακολουθεί δήλωση απ’ τον κυρίαρχο λαό : Μπέεεε”
Όχι μην αντιδράς, σου καταργούν κάθε εργατικό δικαίωμα άλλα είναι για το καλό σου. Βέβαια μπορεί να μην απολαύσεις εσύ τους καρπούς των κόπων και των θυσιών σου, ούτε τα παιδιά σου… και τώρα που το ξανασκέφτομαι ούτε τα δισέγγονα σου άλλα μην ξεχνάς ότι μαζί τα φάγαμε.
Ακόμα και αν αυτό το τελευταίο επιχείρημα είχε λογική ο απλός νους θα ήθελε και την αντίστοιχη συνέχεια… άρα μαζί θα τα πληρώσουμε!
Δυστυχώς η λογική εκλείπει. Τα φούμουρα πουλιούνται σε τιμές ευκαιρίας και ένας ολόκληρος λαός αγωνιεί για την τύχη του.
Ένας λοιπόν ακραίος νέος σαν και εμένα που μόλις έχει κλείσει τα 18 και βλέπει γύρω του ένα γλέντι αισχροκέρδειας να έχει χρεωθεί στο μέλλον του το μόνο που έχει να προτείνει είναι σκέψη, αμφιβολία , κανένα συμβιβασμό για ότι αφορά την ατομική και συλλογική ελευθερία και εποικοδομητικό διάλογο. Για τα παραπάνω οι προηγούμενες γενιές εύκολα με χαρακτηρίζουν απόλυτο και αιθεροβάμον.
Ίσως τελικά φτάσαμε στο σημείο να φαίνεται ακραία η λογική.
