Facebookολαγνεία και twitterοεθισμός .

Το τελευταίο διάστημα ,ή για να είμαι πιο ακριβής, τα τελευταία τρία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια στροφή του κόσμου προς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όχι συνολικά προς τον χώρο του διαδικτύου , μονάχα σ’ αυτούς τους δύο ιστότοπους, τα ποσοστά επισκεψιμότητας ανέβηκαν, γεγονός που λίγους προβληματίζει.

Το facebook είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από έναν πληγωμένο νεαρό με σκοπό την αυτοπροβολή του και την αναγνώριση. Είναι αξιοπρόσεκτο πόσο εύκολα χιλιάδες άνθρωποι εμπιστεύονται σε ένα site τόσα πολλά προσωπικά δεδομένα. Φωτογραφίες , σκέψεις , προτιμήσεις, ιδεολογίες , σχέσεις όλα εκεί ανεβασμένα σε κοινή θέα ,προσβάσιμα σε όλους και αποθηκευμένα στη μνήμη μερικών terabyte.

Αναρωτιέμαι και όλα αυτά γιατί? Γιατί έπρεπε τα τελευταία τρία χρόνια όλοι οι πιτσιρικάδες να φιγουράρουν με ένα προφίλ στο facebook ? Εντάξει να φιγουράρουν το θέμα είναι γιατί τώρα και όχι παλιότερα? Ποιους εξυπηρετεί η χρήση του και γι’ αυτό έχει τόση μεγάλη προβολή?

Ναι υπήρξα και εγώ χρήστης του. Θυμάμαι ανέκαθεν υπήρχε ένα μέσω κοινωνικής δικτύωσης, άλλοτε το έλεγαν hi5 τώρα το λένε facebook. Όμως ο λόγος ύπαρξης του λογαριασμού μου ήταν οι εφαρμογές και τα παιχνίδια που προσέφερε και όχι τα σχόλια, τα likes ή οι φωτογραφίες.
Πλέον αν πλοηγηθείς σ’ αυτό θα συναντήσεις έναν αγώνα δρόμου ποιος θα ανεβάσει τις περισσότερες και τις καλύτερες φωτογραφίες κατανεμημένες σε φακέλους. Παιδιά δεκατεσσάρων και δεκαπέντε χρονών περιμένουν όπως και ο ιδρυτής του να βρουν μέσα απ’ αυτό την χαμένη τους προσωπικότητα. Πίσω από μία οθόνη ζητούν την αναγνώριση μέσα από τα likes και τους φίλους που θα μαζέψουν.
 
Επιπλέον, οι εφαρμογές και οι δυνατότητες που σου προσφέρει κάθε άλλο δεν είναι απ’ την καλή του την καρδιά. Συμφωνώ , προφανώς έχει και τα θετικά του (με πιάνει συχνά αυτός ο απαισιόδοξος τόνος) παρόλ’ αυτά με προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι στοιχεία μπορούν να αντληθούν απ’ το facebook για διαφημιστικούς, εμπορικούς ή ακόμα και για πολιτικούς λόγους. Εταιρίες πλέον προσλαμβάνουν  προσωπικό αφού πρώτα μελετήσουν το προφίλ του. Κυβερνήσεις έχουν την δυνατότητα να ελέγχουν τις κοινωνικές αντιδράσεις και με γνώμονα αυτές να χαράζουν την πολιτική τους. Νέα έρευνα έδειξε πως το facebook έχει αποθηκευμένο στη μνήμη του μεγαλύτερο αριθμό φωτογραφιών σε σχέση με τον αριθμό των φωτογραφιών που έχει αποθηκευμένο το σύστημα συνοριακού ελέγχου των Ηνωμένων Πολιτειών ,και όλες αυτές ανεβασμένες οικειοθελώς! Πέραν τούτου το ίδιο σε προτρέπει να ανεβάσεις όλο και περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητά σου, για τις σχέσεις σου μεταξύ των φίλων σου, για το εργασιακό σου περιβάλλον.

Το τραγελαφικό γύρω απ΄ το facebook είναι πως παρόλο που όλοι γνωρίζουν την έλλειψη προστασίας των προσωπικών δεδομένων δεν παύουν να ανεβάζουν ολοένα περισσότερες φωτογραφίες και στοιχεία γι’ αυτούς. Ακόμα και κατά την εγγραφή σου σ’ αυτό ,μέσα στους όρους χρήσης, αποδέχεσαι τα στοιχεία σου να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τρίτους! Αυτή η αδιαφορία για την θυσία των προσωπικών δεδομένων καθρεπτίζει απόλυτα τα μειωμένα αντανακλαστικά της σημερινής κοινωνίας.

Φυσικά αδυνατώ να μην αναγνωρίσω πως αυτός ο ιστότοπος κατάφερε και ένωσε ανθρώπους. Η επανάσταση της Αιγύπτου βασίστηκε στο facebook και στο twitter γεγονός που προβληματίζει τις τωρινές κυβερνήσεις. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Αγγλίας μελετούσε την λογοκρισία και την απαγόρευση χρήσης του facebook τον καιρό των αναταραχών στη χώρα. Ολόκληρο κίνημα κατάφερε και οργανώθηκε στην Ελλάδα μέσω αυτού για να διαμαρτυρηθεί ο κόσμος στις πλατείες.


Όλα αυτά καλά όμως  πώς διαπλάθονται συνειδήσεις μέσα από ένα μέσω αποβλάκωσης? Εκτός και αν οι ατελείωτες ώρες μπροστά από μία οθόνη μπορούν σήμερα να θεωρηθούν εποικοδομητικές.

Project:Πανελλήνιες is “loading …”

 Λίγες ώρες με χωρίζουν από την πολυπόθητη συνάντηση μου με τις πολυσυζητημένες πανελλήνιες . Παράξενο συναίσθημα. Τα ποσοστά του άγχους είναι ακόμη σε χαμηλά επίπεδα και ευελπιστώ να παραμείνουν ως έχουν.
Αξιοπερίεργο είναι το κλίμα που επικρατεί. Εγώ κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους παρέα με τη γνωστή φράση “υπομονή λίγες μέρες έμειναν ακόμα” ενώ στον έξω κόσμο, φασίστες μαχαιρώνουν μετανάστες γιατί έτυχε να περνούν στο διάβα τους, ένας χαρακτηρισμένος “τρομοκράτης” νεκρός με χιλιάδες άλλους ανθρώπους να ζητωκραυγάζουν για την εν ψυχρό δολοφονία του και μία Ελλάδα που παίζει μονόπολη με νησιά στις “αγορές”.
Η εύλογη ερώτηση θα ήταν : “γιατί θα μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό γι’ αυτό;” , παρόλ’ αυτά αυτός ο αποκλεισμός έχει αρχίσει να καταντά εκνευριστικός.

 Ίσως τελικά απλά να αναζητώ αφορμές για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ποια είναι η πραγματικότητα που θα κληθώ να αντιμετωπίσω έξω απ’ το κλουβί μου.
Εδώ και επανάσταση να γίνει σαν εξεταζόμενος πανελληνίων οφείλεις να τηρήσεις ρητά το πρόγραμμα προσπαθώντας να παρηγορήσεις τον εαυτό σου επαναλαμβάνοντας “σε περιμένει ολόκληρο καλοκαίρι”

 Το αστείο είναι ότι μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, σε δύο εβδομάδες θα ξαναρχίσω να ζω!
Εντάξει υπερβάλλω λίγο, αλλά τι ωραία που ακούγεται!
Ναι και βγήκα , και διασκέδασα κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς άλλα πάντοτε με την συνείδηση μου να μου ψιθυρίζει ότι αύριο έχω (θα σας εκπλήξω) διάβασμα.
Σε βραχύ χρονικό διάστημα λοιπόν, θα βγω πάλι σε μία κοινωνία όμως με διαφορετικά δεδομένα τώρα. Πλέον θα κατέχω το ταμπελάκι του φοιτητή (μην ξεχνάμε τη λατρεία αυτής της κοινωνίας να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους).
Είναι τόσα πολλά με τα οποία θέλω να ασχοληθώ, τόσες βλέψεις για την επερχόμενη ελευθερία που φοβάμαι μην ξεχάσω κάποιο.

Α! Ξέχασα διανύουμε οικονομική κρίση. Η ανεργία με περιμένει στη γωνία να αναλάβουμε μαζί την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Τι όμορφο. Μετά από μία χρονιά θυσιών να ακούς ότι οφείλεις να καταβάλεις κι άλλες θυσίες καθώς “Μαζί τα φάγαμε”. Τι κρίμα!
“Δεν πειράζει προσπάθησε να περάσεις όσο το δυνατόν καλύτερα και τα υπόλοιπα μην τα σκέφτεσαι!”
Ναι γιαγιά… Ή μήπως ναι αγαπητό μου σύστημα;

Ελλάς έτος 2011 Ζήτω η Σοσιαλιστική Αριστερά!

Σήμερα είμαι και εγώ πλέον ένας ενήλικας. Ναι έκλεισα τα 18 που με τόση λαχτάρα περίμενα τα τελευταία 18 χρόνια (κι όμως). Τώρα επιτέλους είμαι και εγώ πολίτης αυτής της χώρας! Έχω πολιτικά δικαιώματα , δικαίωμα ψήφου , πλέον δεν είμαι ο επιπόλαιος νέος . Τώρα μπορούν να με ακούσουν…
Ποιοί όμως? Όλοι τους είναι με βουλωμένα αυτιά.. Φοβούνται τώρα τις λέξεις και όχι τις πράξεις. Ποτέ μην αναφερθείς με τον όρο “καπιταλισμός”… θεωρείσαι απόλυτος! Φυσικά ουδείς λόγος για τον “κομουνισμό”. Στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθείς να σε κυνηγάει ένας παππούς με την κατσούνα στολίζοντας σε με χριστοπαναγίες. Για την αναρχία ούτε καν να το σκεφτείς. Αναρχία ίσον τρομοκρατία σήμερα σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση. Σίγουρα στο άκουσμα αυτής της τρομερά υποχθόνιας λέξης που σπέρνει παντού τον πανικό θα δεις χλωμά πρόσωπα γεμάτα αμφιβολία προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αλλάξουν θέμα. Έτσι γεννάτε το εύλογο ερώτημα που έχει απασχολήσει τα μεγαλύτερα μυαλά τις φιλοσοφίας “Και τότε ΤΙ?”

Τότε έχουμε να επιλέξουμε μέσα από μια μεγάλη γκάμα πολιτικών κομμάτων (ακόμα και κινημάτων!) όπως παΣΟΚ, Νέα δημοκρατία, ΚΚΕ, Λάος , κόμματα δίχως απαραίτητο ιδεολογικό υπόβαθρο. Ολόκληρο σοσιαλιστικό κίνημα ,ούτε καν κόμμα , και κατάφερε να φέρει τον πιο ακραίο καπιταλιστικό σύστημα, επίτευγμα που ακόμα και τα πιο δεξιά μυαλά θα ζήλευαν.

 Πλέον οι λέξεις έχουν χάσει το πραγματικό νόημα τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι συντηρητικές παρατάξεις σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης έχουν μέσα στην ονομασία της παράταξης τους τη λέξη Δημοκρατία. Πόσο γλυκά ηχεί αυτή η λέξη! Δημοκρατία ίσον ισότητα, ελευθερία, ισονομία!
“Ανακοίνωση ,ανακοίνωση. Παρακαλείτε ο ντεντέκτιβ Κλουζό να διερευνήσει την ύπαρξη των παραπάνω αξιών στη σύγχρονη Ευρώπη” (πιο εύκολο φαίνεται να βρει τον ροζ πάνθηρα)

Έτσι λοιπόν γαλουχήθηκαν οι Έλληνες με πολιτική συνείδηση που φτάνει στα όρια των αποχρώσεων του πράσινου και του μπλε. Αυτές οι δύο αποχρώσεις έφεραν εμένα και τη χώρα μου σ’ αυτό το αδιέξοδο. Εσείς με τις θαυμαστές επιλογές σας είστε που τώρα στέκεστε απέναντι μου και μου καταλογίζετε τα δικά σας λάθη. Μήπως να γίνω και εγώ ένας ψηφοφόρος πρόβατο με το ηλίθιο επιχείρημα “αν δεν ψηφίσω Παπανδρέου ή Σαμαρά τότε ποιόν? Την Παπαρήγα ή τον Τσίπρα? Φτου φτου φτου μακριά από εμάς”
Φυσικά το ενδεχόμενο να ασκήσεις τα πολιτικά σου δικαιώματα πέρα απ’ το δικαίωμα ψήφου δεν το εξετάζει κανένας. Όλοι μέσα σε τέσσερις τοίχους βομβαρδίζονται από τα δελτία των 8 με σάπια λόγια και όταν έρθει η “ευλογημένη” στιγμή της κάλπης, η ύψιστη εκδήλωση της δημοκρατίας, νιώθουν περήφανοι που έκαναν τη σωστή επιλογή.
“ Ακολουθεί δήλωση απ’ τον κυρίαρχο λαό : Μπέεεε”

Όχι μην αντιδράς, σου καταργούν κάθε εργατικό δικαίωμα άλλα είναι για το καλό σου. Βέβαια μπορεί να μην απολαύσεις εσύ τους καρπούς των κόπων και των θυσιών σου, ούτε τα παιδιά σου… και τώρα που το ξανασκέφτομαι ούτε τα δισέγγονα σου άλλα μην ξεχνάς ότι μαζί τα φάγαμε.
Ακόμα και αν αυτό το τελευταίο επιχείρημα είχε λογική ο απλός νους θα ήθελε και την αντίστοιχη συνέχεια… άρα μαζί θα τα πληρώσουμε!
Δυστυχώς η λογική εκλείπει. Τα φούμουρα πουλιούνται σε τιμές ευκαιρίας και ένας ολόκληρος λαός αγωνιεί για την τύχη του.
Ένας λοιπόν ακραίος νέος σαν και εμένα που μόλις έχει κλείσει τα 18 και βλέπει γύρω του ένα γλέντι αισχροκέρδειας να έχει χρεωθεί στο μέλλον του το μόνο που έχει να προτείνει είναι σκέψη, αμφιβολία , κανένα συμβιβασμό για ότι αφορά την ατομική και συλλογική ελευθερία και εποικοδομητικό διάλογο. Για τα παραπάνω οι προηγούμενες γενιές εύκολα με χαρακτηρίζουν απόλυτο και αιθεροβάμον.  

Ίσως τελικά φτάσαμε στο σημείο να φαίνεται ακραία η λογική.

Σκόρπιες σκέψεις ενός 17χρονου

Μεγαλώνω μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας. Πλέον η διαμαρτυρία αποτελεί αδίκημα  στα δελτία των μέσων μαζικής αποβλάκωσης.”Γιατί διαμαρτύρεσαι; Σώπα!”. Ζω σε μια βουβή κοινωνία που δεν μιλάει, δεν αντιδράει, δεν ακούει.”Εσύ δεν γνώρισες ποτέ τον πόλεμο, την πείνα ή τη χούντα”

Ναι δεν έμαθα να ζω παρέα με ένα όπλο, ανήκω στην τυχερή γενιά. Στη γενιά που της μάθαιναν από μικρή ότι μεγαλώνει στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Είσαι ελεύθερος, έχεις δικαιώματα, το σύνταγμα. Ω! το σύνταγμα. Το πιο δίκαιο σύνταγμα που έχει θεσπιστεί ποτέ. Επικρατεί ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία σκέψης, λόγου, θρησκείας. Τι κρίμα που έμελλε να μεγαλώσω και να βγω απ’ την γλυκιά αυτή ουτοπία.

Οικονομική κρίση, φτώχεια, ανεργία. Μου παραδίδουν ένα κόσμο που οι ίδιοι κατέστρεψαν και με κατακρίνουν που αντιδράω. Αυτοί πιόνια στο παιχνίδι “Ποίος θέλει να γίνει ο πιο διεφθαρμένος” ,ακλουθούν το πρότυπο Βατοπαίδι, και μου ζητούν να πράξω με τον ίδιο τρόπο.

“Η χούντα δε σταμάτησε το 73’” Και γιατί να σταματήσει; Αφού κάποιοι κάτω απ’ την κάλυμμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας (τι μεγαλοπρέπεια!) εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους. Γιατί στην Ελλάδα κάτω από κάθε πέτρα που σηκώνεις δεν κρύβονται αρχαία, κρύβονται συμφέροντα. Η Δημοκρατία σας έγινε Ρουσφετοκρατία. Μεγάλωσα ,λοιπόν, στη γενιά των σκανδάλων. Δεν βίωσα τον πόλεμο. Βιώνω όμως την διαφθορά, την αδικία, την αυτοκρατορία των ανάπηρων!

“Οι προγονοί σου πολέμησαν για σένα!”. Και εσάς όμως δεν σας βλέπω να προσπαθείτε και πολύ να τους μοιάσετε… Αυτοί αγωνίστηκαν για τις επόμενες γενιές. Εσείς;

Φυσικά δεν με θέλουν να σκέφτομαι, να φωνάζω, να ερωτεύομαι. Έχουν φροντίσει να ζω μπροστά σε μία γυάλινη οθόνη. Έχω τηλεόραση,  άρα υπάρχω. Υπάρχω σαν υποχείριο τους. Επαναστάτης στο καναπέ με coca cola στο χέρι και με το πρόσωπο του Che  στη μπλούζα .Σκέφτονται αυτοί για μένα, εγώ το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να αναπνέω.   

Πώς λοιπόν, να συμβιβαστώ; Γιατί να δεχτώ αυτά που εσείς θεωρείτε δεδομένα; Τα δεδομένα σας στερούν τα δικά μου όνειρα. Οι πράξεις σας μας έφεραν στο αδιέξοδο. Ίσως είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να ακούσετε τους νέους.

“Υπερασπίσου το παιδί ,γιατί  αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα”